Na płockiej skarpie od lat,
Małachowianka króluje.
Osiem już wieków spogląda na świat,
a my dziś zaśpiewajmy tak:

To my, małachowiacy,
spotykamy się po pięćdziesięciu latach.
To my, małachowiacy,
przybywamy z odległych krańców świata.
Rzeka szumi dostojnie jak przed laty,
tumskie wzgórza rozkwitają wspomnieniami.
To my, małachowiacy,
na pozór inni lecz wciąż tacy sami.

Życie przemija jak sen,
włosy siwizną pokryte,
lecz razem koledzy, gdy serca gorące,
śpiewajmy znów refren ten:

To my, małachowiacy,
spotykamy się po pięćdziesięciu latach.
To my, małachowiacy,
przybywamy z odległych krańców świata.
Rzeka szumi dostojnie jak przed laty,
tumskie wzgórza rozkwitają wspomnieniami.
To my, małachowiacy,
na pozór inni lecz wciąż tacy sami.